Chasing the SON

Chasing the SON

RACHEL IS JUF, GEZONDHEIDS- EN BEWEGINGSLOVER ÈN MOEDER VAN FINN (14), FAYE (13) EN LIV (10)

Geregeld fietsen we.

Met ons 5-jes, ik alleen, met m’n vader samen of met onze 14 jarige zoon.

Hij op mijn oude racefiets, een goldie oldie Peugeot Tourmalet.

En daar gingen we: hij trots op zijn nieuwe reto-fiets, ik trots op mijn nieuwe nieuwe fiets (jippie, eindelijk! Een cube axial pro :))

Beetje coachen; hoe gaan die klikpedalen, stoplicht dus ga er maar al uit, bergje op in ons Heuvelland; plan die berg, jongen, houdt nog wat over, na deze bocht komt er een steiler stuk, reserveer je krachten…….ach je kent t wel!

Mooi tempo, mooi weertje, mooie omgeving, mooie zoon, trotse moeder!

Nu zijn er alweer zo’n twee jaar verder en…fietsen we nog steeds!

Maar, er is wel wat veranderd…de oude Peugeot werd ingeruild door een (wederom retro) Concorde Colombo van andere oom die opa weer helemaal in orde maakte.

Tsja, en dan nog iets wat veranderd is…

Nou mag ik toch best denken dat ik met m’n loopjes in de week, yoga, wandelingen en fietstochtjes me een FitMom kan noemen, toch?!

Maar..op fietstochten met zoonlief een FitMom?

Eerder een mom die haar zoon maar steeds uit t zicht verliest als de Sibbegrubbe wordt opgefietst, die flink moet gas geven als we ‘gewoon’ vlak fietsen zonder echte hoogtemeters en waarop zòònlief moet wachten bovenaan de Cauberg! En waartegen gezegd wordt na 50km: ‘ja mam, volgende keer gaan we echt wel wat verder hè!’

Huh? Wat is er gebeurd? Ik leerde die iongen toch nog niet zo lang geleden zèlf fietsen? Op zijn minifietsje zonder zijwieltjes? Hoe lang geleden kan dat zijn geweest? Wat heb ik gemist?

Maar hee, wat zei die voetballegende eens: ‘elk nadeel heb zn voordeel’.

Omdenken Rach, omarmen!

Zoonlief voorop? Heerlijk in de luwte gaan zitten dan, lekker uit de wind.

Eigen tempo kiezen om naar boven te gaan, trek je maar op aan je zoon. Zorg dat je ‘m blijft zien in de rechte stukken.

En, laat hem eens eindelijk een mooie fotoreportage van jou maken als hij al bovenop de berg staat! (Aan dat laatste moeten we nog even werken…)

Maar vooral: trots zijn op die kanjer van een vent, ja jongen is toch al bijna niet meer op z’n plaats..dan komt dat trots zijn op mezelf ook wel weer!

En dan..nadat we weer thuis zijn en samen een banaan eten, zegt die jongen (mijn voor altijd kleine vent) terwijl hij opstaat:

‘Mam, wat fijn dat je met me mee gaat steeds. Cool dat ik een FitMom heb!’

en gaat dan naar boven, douchen.

Ik blijf nog even zitten, met de bananenschil in mijn hand, traantje in mijn ooghoek…

’Wat fijn dat ik zo’n FitKid heb…’

Eén gedachte over “Chasing the SON

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *