Vakantie

Vakantie

RACHEL IS JUF, GEZONDHEIDS- EN BEWEGINGSLOVER ÈN MOEDER VAN FINN (14), FAYE (13) EN LIV (10)

“Mam, het waait!”

Het duurt even voordat ik vanuit slaapstand omschakel naar wakker deze ochtend. Ik open één oog en zie onze zoon bij ons bed staan, midden in de eerste zonnestraal die vanuit het dakraam de caravan invalt.

“Mam, het waait!”

Nogmaals. En daarop opent ook mijn andere oog. Ik open een ‘rolluikje’ en het zonlicht vult de ruimte.

Ik rek me uit, hoever de caravan me dat toelaat, en reik uit naar de Nespresso die, voordeel van de caravan, binnen armbereik staat. Nu vult ook koffiegeur de ruimte. Heerlijk, ik snuif even in.

Finn heeft intussen z’n zwembroek en surfshirt al aan. “Hoe laat is het?” Manlief naast me geeft het antwoord. Acht uur; een mooie tijd! Het is al eens vroeger geweest.

“Mam, ik ga, het waait, zei ik!” “Ja, ik ga mee!” “Je kunt ook mee fietsen naar de Boulangerie.” zegt manlief.

De meisjes komen ook de caravan binnen; “Wij gaan even rennen! Mam, Pap?”

Mmm…Dilemma, wat een rijkdom om uit te kiezen en dat terwijl ik nog niet helemaal wakker ben.

“Nee, ik ga mee met Finn.”

Dat is ook de regel bij ons; als ze het water op gaan, is een van ons erbij.

Niet dat we heel veel zouden kunnen als ze midden op het meer zitten, maar zeker voor ons als ouder; we zijn er bij!

Het zijn zo’n waterratten, alle drie. Zwemmen langer dan ze lopen kunnen, maar hee: water blijft water. Alert blijven, veiligheid voorop.

Ik schiet in m’n badpak, brilletje en badmuts mee. Zoon is al op het strand zijn zeil aan het optuigen.

Hij zwaait naar me terwijl ik op mijn yogamatje het koffietje drink.

Ik kijk om me heen….We komen hier al enkele jaren, ik zit al enkele jaren ‘s morgens op mijn matje aan de waterkant…maar nog steeds overvalt me de schoonheid van dit gebied, van deze plek. De rust, het robuuste gebergte, het sprankelende meer. Een gelukskriebel kriebelt in mijn buik, ik voel ‘m door en door, tot aan mijn tenen toe nu.

In het nu, volledig aanwezig zijn in dit moment…Hoe zei Oprah dit ook al weer?

“Breathe. Let go.
And remind yourself that this very moment is the only one you know you have for sure.”

En hoe waar is dat?!

Ik heb het gelezen in een magazine, dobberend op ons opblaasbaar ‘eiland’ zoals wij het noemen, een groot rond luchtbed waar we met boekje, drankje en muziek uit de JBL wel een paar uurtjes op kunnen vertoeven.

Op vakantie is het gemakkelijk om in het nu te zijn, om die gelukskriebel te voelen, om je te verwonderen over de schoonheid van de omgeving. Je voelt je vrij, hebt rust, niets moet en alles mag.

De kunst is; hoe houd ik dat vast als ik weer thuis ben. Verwonder je je dan nog omwille je omgeving?

Hoe houd je dat vast als je weer in het ritme zit van alles moeten en doen? Maar wie bepaald dat ritme?

De woorden van Oprah komen opnieuw voorbij in mijn hoofd. Die ga ik meenemen naar huis, mijmer ik terwijl de meisjes aan komen rennen, alle kleren uitgooien en een duik in het meer nemen om van boei tot boei te zwemmen.

Ik drink de laatste slok koude koffie op en duik ze achterna.

Eerst zijn in het nu, nu!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *