Bijna 15 jaar geleden

Bijna 15 jaar geleden

RACHEL IS JUF, GEZONDHEIDS- EN BEWEGINGSLOVER ÈN MOEDER VAN FINN (14), FAYE (13) EN LIV (10)

Mijn sportieve little sis Cato is zwanger…..

(wat raar is eigenlijk, want ze is niet mijn zus en absoluut niet meer klein. Maar goed, die koosnaampjes krijg je als je samen opgroeit en op elkaar lijkt! Dat sportieve dan hè, want sport is iets waar we beide heel actief mee bezig zijn)

Na een vreugdedansje in de badkamer, moest ik terugdenken aan…. Bijna 15 jaar geleden, zwanger! Huisje, boompje en dan nu een baby. Wat waren we blij en dankbaar. Het sporten ging gewoon door, ik had nog niet echt veel voorbeelden in de omgeving en heb op gevoel gesport. De verloskundigen waren een beetje verdeeld qua mening; de oudere vond dat ik rust moest nemen, de jongere moedigde het juist aan.

Zwemmen bij de masters: tot 7 maanden zwangerschap gewoon gedaan. Tot ik het keerpunt niet meer kon maken, toen was t klaar. En wat dan?

Na al die jaren in het zwembad, zwangerschapszwemmen dan maar? Nadat ik een blik wierp op het klasje na een eigen training, besloot ik: ‘niets voor mij’.

De zwangerschapsyoga voldeed ook niet aan mijn competitieve drang van sport. Uiteindelijk met een vriendin baantjes gaan trekken in het zwembad, heerlijk! Maar sport?

Na een gemakkelijke bevalling en herstel, kwam op sportgebied een grote onzekerheid.

Mijn lijf schreeuwde om beweging, maar wat?

De planning van de dagen en weken lagen overhoop en stonden in het teken van ons als jong gezin, niet van mijn sporten!

Een hometrainer kwam als accessoire in de woonkamer te staan waardoor ik een aantal km’s maken kon terwijl zoonlief gezellig naast me lag in de box.

Na de geboorte van onze dochter, 15 maanden na zoonlief, kwam er een abonnement op de sportschool. Omi kon oppassen en dus ging mama spinnen en krachttraining doen! Wat fijn!

Maar…..het was niet meer zoals vroeger. Ineens kwamen de dinsdag en donderdag in het teken te staan van voorbereiden op mijn sportavond! Een langer slaapje van een van de kinderen, het niet op tijd kunnen eten, het leverde al snel stress op.

En toen kwam het besef: dit moest anders! Helaas geen websites of Instagram om te raadplegen, maar toen ik ging kijken naar waar mijn behoeften lagen, werd t al snel duidelijk.

Wandelen, wandelen en nog eens wandelen; lekker samen!

Yoga werd opgepakt en al snel ontdekte ik dat je met baby en peuter een heleboel bewegingen samen kon doen!

Er werd gezocht naar een speciaal stoeltje (en helmpjes) voor op de racefiets en zo werden er heerlijke tochten gemaakt! En nee, het ging niet meer over de km’s of de hoge snelheid, nee het ging om zóveel meer!

In mijn derde zwangerschap overviel de misselijkheid me, maar met twee kinderen van 3 en 2 jaar moest ik blijven bewegen! De crosstrainer werd mijn grote vriend, want t leek wel of de misselijkheid minder was tijdens het crossen.

En toen ook onze tweede dochter groot genoeg was om in het fietsstoeltje te zitten, trokken we de aandacht met een klein jochie op fietsje, naast twee fietsende ouders met beide een meisje achterop, allemaal compleet in wielren outfit gehesen! 🙂 

We wandelden, in eigen tempo met verhaal of al schatzoekend, we zetten ze op de surfplank, lieten ze spelletjes doen om evenwicht te oefenen, zwommen met ze, leerden ze skiën…

En zo is het nog steeds! We genieten van het bewegen en sporten en het delen van onze grootste passies!

Delen, samen doen…dat is zo mooi!

We hopen hier bij FitMom dan ook alles te kunnen delen, zodat iedereen het beste uit zichzelf kan halen op iedere mogelijke manier. 

27 jaar geleden leerde ik haar lopen, een paar jaar geleden leerde zij míj (opnieuw) lopen.

Trots ben ik!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *