Zwanger worden is niet leuk

Zwanger worden is niet leuk

ERVARINGSVERHAAL

Inmiddels zit iedereen in mijn vriendengroep in de baby fase. Heel leuk, al die kleine mensjes die één voor één de wereld in komen. Al mijn vriendinnen vertellen er met zoveel passie over, dat ik me niet kan voorstellen dat iemand deze periode niét leuk zou vinden. Tot wij zelf besloten ons ook aan de sluiten bij team baby boom.

Ruim een jaar geleden hakten mijn vriend en ik de knoop door: de pil ging in de prullenbak en team baby was er klaar voor. Ik herinnerde dat ik voor de pil een regelmatige menstruatie had gehad, dus hup, zo gebeurd dacht ik. Inmiddels zijn we bijna en jaar verder en ziet mijn buik er nog exact hetzelfde uit. Geen baby glow, geen baby bump. En in dit jaar ontdekte ik dat zwanger worden eigenlijk helemaal niet leuk was.

We begonnen vol goede moed. Ik wist wel ongeveer dat ergens halverwege je cyclus een goede timing zou zijn, maar las op internet dat dit het beste te timen was met ovulatietesten. Met een doos vol witte stickjes van start. Mijn menstruatie kwam gelukkig snel op gang na het stoppen van de pil, trouw noteerde ik alles in een appje en als de app aangaf dat ik ongeveer rond mijn eisprong kwam plaste ik braaf iedere ochtend ter controle nog over een staafje. Rond de meest vruchtbare periode voerden we een aantal dagen per week een heuse show op. Best gezellig eigenlijk! Op de een of andere manier ben je dan als koppel toch samen aan iets aan het werken. Spannend en leuk vonden we dat. Helaas bleek na de eerste maand al snel dat het niet gelukt was, veel bloed op maandag ochtend maakte mijn week zeker niet goed.

Vol nieuwe energie gingen we de maand erna weer aan de slag. Dat het slechts bij een enkele vriendin na de eerste keer gelukt was, dus waarom zou dat bij ons dan wel zo zijn? Het ritme herhaalde zich en samen werkten we aan ons “geheime” plan. Maand twee verstreek, maand drie, maand 4, maand 5…. Maar nee. Iedere keer werd ik opnieuw ongesteld. Langzaamaan merkte ik dat het plezier dat we er in het begin in hadden, volledig weg was. Het was een verplichting, het was zenuwslopend. “Ja we moeten weer” was meer een straf dan iets leuks. Er was geen show meer, het was praktisch. “Nog even snel voor het werk”, want de app en mijn stickje gaven het aan. Als één van ons al lag te slapen en de ander laat thuis was, werd er altijd iemand wakker gemaakt, want we moesten nog. We keken uit naar het moment dat we niet meer hoefden, omdat mijn vruchtbare tijd weer voorbij was voor die maand. Opgelucht haalden we adem. In het begin zonder dit aan elkaar te laten merken, daarna openlijk. De irritaties in huis liepen iedere maand hoger op en de sfeer verslechterde. De grootste domper van wéér een nieuwe menstruatie was het feit dat we de maand erna weer aan de slag moesten.

Na 7 maanden hebben we er eigenlijk samen over gesproken, het gevoel dat we samen deelden, zonder het uit te spreken: verplicht, niet meer leuk, niet meer gezellig en elkaar aan het verliezen. Na 9 maanden besloten we om een “pauze” in te lassen. Geen apps, geen ovulatietesten, geen getimede shows meer. De wens voor een kindje er niet minder om geworden, maar wij vinden ons plezier wel weer langzaamaan terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *