Streepjescode

Streepjescode

CATO IS ARTS, SPORTLIEFHEBBER EN KERSVERSE MAMA VAN OSCAR

Inmiddels ben ik 23 weken zwanger. Over de helft, ook met enige uitloop meegerekend. Niet meer “optellen”, maar aftellen. Tijd voor een terugblik.

23 weken zwanger!

Een koude vrijdag ochtend in december, inmiddels 19-20 weken geleden. Het is 7:55:09 uur en ik sta in een blauwe bolletjes pyjama en bolletjes badjas in onze keuken tegen het aanrecht geleund (ik heb geen andere kledingstukken met bolletjes, trust me… behalve de Tour de France bolletjestrui, maar die tel ik voor het gemak niet mee, anders zet dat de teller van bolletjespyjama’s op 2). Het is nog koud in huis, de verwarming staat net pas aan. Ik kijk de woonkamer in en zie mijn nieuwe jurk en een pak klaar hangen voor vandaag. Het is een bijzondere dag, mijn nichtje trouwt. Mijn hakken staan op het parket, klaar om mijn voeten de rest van de dag te pijnigen. Maar dat maakt niet uit, het gaat hoe dan ook een feest worden. Dat het voor ons een extra bijzondere dag is weet niemand. Alleen wij.

Uit routine heb ik al een kop koffie gezet, maar merk dat ik er weinig zin in heb. Een mengeling van spanning, ongeduld, hoop en tegelijkertijd terughoudendheid zit ergens onderin mijn buik verstopt. Ik kijk op de klok, 7:56:12. Over 48 seconden mag ik. Op de wc ligt een zwangerschapstest netjes te wachten tot 2 minuten voorbij zijn. Het is niet mijn eerste test, er gingen maanden, allerlei testen en medicatie aan vooraf. Toch ben je iedere maand hoopvol. Dat ene streepje lijkt op dat moment ineens zo belangrijk te zijn.

Ik kijk op mijn horloge, 7:56:23… 2 minuten lijken op deze koude vrijdag ochtend zo lang. Op mijn sokken schuifel ik voorzicht door de gang en kijk nog even snel in de slaapkamer. Bruine haren aan de rechterkant van het bed is het enige dat boven de deken uit komt, hij slaapt nog. Zachtjes schuifel ik door naar de badkamer, wat ik hier kom doen weet ik niet. Tijd rekken waarschijnlijk. Ik kijk nog een keer op mijn horloge, 7:56:47. Zou ik al? Ik besluit om de test op de halen en naar de keuken terug te gaan, dat scheelt alweer een paar seconden. Ik schuifel door naar de wc en pak uit het donker de test die op het wasbakje ligt. Zonder te kijken door naar de keuken.

Ik sta in goed licht, check nog 1x mijn horloge (7:56:58) en kijk naar de test. Check 1: een duidelijk gekleurde teststreep. En dan die tweede, ik tuur.. er zit.. iets? Het is ongelofelijk licht en nauwelijks te onderscheiden, maar er zit wel iets. Als een orkaan voel ik mijn hersenen op gang komen. Alles gaat door elkaar, ik bedenk wat ik normaal gesproken tegen patiënten zeg: “een licht streepje is ook een STREEP!”. Daarna schakelt mijn bovenkamer weer feilloos om naar de medische kennis en weetjes, bedenk ik hoe alle hormonen in elkaar zitten en weet dat sommige hormonen op elkaar lijken qua structuur, misschien wordt er iets anders gemeten door de test omdat het zo licht is? Ga ik nu zo aan mijzelf twijfelen omdat het ineens mijn eigen lichaam is? Ja, een overduidelijke ja. Alle telefoontjes van bezorgde patiënten vallen nóg meer op zijn plaats, dubieuze testen, twijfel. Ik snap het allemaal.

De eerste…

Omdat ik weet dat ik nu eeuwig blijf nadenken, niet blij kan zijn, maar ook niet teleurgesteld, besluit ik hulp in te roepen van mijn collega. Om 7:57:03 gaat er een appje met foto haar kant op. Het bijschrift: “help, is dit iets?”. Een dikke “JA” en smileys krijg ik terug. Handig die ervaren mama’s, altijd vroeg wakker en heel veel ervaring met dit soort twijfels. Ja… het is echt zo….ik herhaal mijn eigen dokterswijsheid: een licht streepje is ook een streep. Net als alle prachtige koppels in het ziekenhuis feliciteer ik nu – heel voorzichtig- ons. Op naar die bruine haren boven de deken.

….weekje later!! YES!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *