Gewoon Cato…

Gewoon Cato…

CATO IS ARTS, SPORTLIEFEBBER EN KERSVERSE MOEDER VAN OSCAR

Vroeger speelde je met poppen ‘vadertje en moedertje’, naarmate ik ouder was wist ik wel dat ik ooit kinderen zou willen, toen ik mijn vriend leerde kennen werd dat pad duidelijker en wist ik dat dit de persoon zou zijn waar ik kinderen mee wilde krijgen. Dat we nu écht in die fase zijn aangekomen is na 26 weken niet meer te ontkennen. Echter, had ik het allemaal anders voorgesteld.

Vanaf dat moment met de poppen vroeger, wist ik niet beter dan dat zwanger zijn en mama worden het mooiste zou zijn wat je zou overkomen. Een soort summum van je leven. Dat laatste idee verdween (gelukkig!) als snel toen ik ouder was en al helemaal nadat ik startte met werken als IVF-arts. Echter het beeld van gierende hormonen, blijheid en een grote, zachte roze wolk is in de loop van die jaren niet verdwenen. Maar na mijn positieve zwangerschapstest, geen trompetgeschal, geen boost van blijheid, geen traan, maar eerder nuchterheid. Misschien ook nog enigszins terughoudend -wellicht juist door mijn werk- omdat er nog zoveel mis kan gaan in de eerste weken. Achteraf één van de eerste tekenen.

Langzaam verstreken de weken. Ik keek uit naar 12 weken, de eerste stap naar zekerheid. Eén keer opgeschrikt door enorm heftig bloedverlies bij 9 weken, maar dat kleine leven in mijn baarmoeder hield stand. Ik verwachtte dat ik vanaf 12 weken meer kon genieten en dat het langzaam écht zou worden. Maar er kwam niets. Geen gierende hormonen, geen huilbuien, geen stemmingswisselingen, geen eeuwige blijheid, geen glow, geen extreem moedergevoel, gewoon niets. Signaal twee nu ik eraan terugdenk.

Weer ging ik op zoek naar excuses, want als iedereen deze roze wolk had, zou ik die ook krijgen. Misschien moest ik eerst een buikje krijgen? Braaf wachtte ik weer. Die buik groeide, bij 17 weken plopte er ineens iets uit, dat de inhoud van mijn kledingkast een flinke tijd naar de achterste planken zou doen verdwijnen. Met tegenzin (signaal drie?) begon ik aan de fase van de zwangerschapsbroeken, nog steeds op zoek naar mijn roze-wolken-eiland. Wederom nieuwe excuses: misschien moest ik eerst iets voelen bewegen voordat…? Bij 19 weken kwam de eerste duidelijk beweging (thanks lieve mama’s om mij heen voor de geduldige uitleg over hoe dit voelt, anders had ik dit nooit herkend!). Maar daarmee veranderde mijn gevoel (weer) niet. Laten we er maar signaal vier van maken.

Vastbesloten om niet op te geven werd de babywinkel in de strijd gegooid. Als ware pioniers over het testpad met een kinderwagen, geduldig luisteren naar alle manieren om je kind in de auto te vervoeren, schattige babypakjes in maten waar ik voorheen nog geen enkel verstand van had. Maar nee. Er kwam helemaal niets. Nummer vijf?

Inmiddels ben ik 26 weken zwanger, ben ik geen groentje meer in een babywinkel, zit de eerste latex op de muren van de babykamer en ben ik ook aangekomen bij signaal nummer 100. Waar ik eerst excuses zocht voor de afwezigheid van mijn roze wolk, heb ik dit nu geaccepteerd. Niet iedereen zal deze roze wolk krijgen en je hoéft hem ook niet te krijgen. Ik vind het voor mijzelf jammer dat ik dit beeld altijd in mijn hoofd heb gehad, het heeft de beleving van mijn zwangerschap bijna tot een zoektocht gemaakt. Een zoektocht die voor mij niets opleverde, behalve teleurstelling in mijzelf. Dit neemt niet weg dat ik alle moeders die roze wolk van harte gun! Ik hoop dat iedereen die wel roze, fluffy en glowing is, hier intens van geniet. Ook een beetje voor de mama’s die -net al mij- zonder wolkje door de zwangerschap gaan. Het niet hebben van de roze wolk zal mij geen slechtere moeder maken (hier was ik in het begin echt bang voor… nogal stom als ik hieraan terug denk), maar ik zal een nuchtere mama worden.

Gewoon Cato, zoals ik nu ben. En eigenlijk, eigenlijk vind ik dat best wel prima.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *