3 maanden later…

3 maanden later…

IRENE STARTTE WEER MET SPORTEN NA HAAR BEVALLING

Daar sta ik dan, drie maanden na de bevalling in mijn sportoutfit op een grasveldje. Hulde aan de meerekkende stof van mijn tight, want ik ben nog lang niet al die zwangerschapskilo’s kwijt. Maar goed, dat doet er niet toe, want het doel is namelijk om weer een beetje fit te voelen.

Laten we even bij het begin beginnen. Ik ben Irene, 33 jaar dus en op 11 december bevallen van uiteraard de mooiste en liefste dochter Liv. Voordat ik zwanger raakte, liep ik 3x per week hard en trok ik af en toe wat baantjes in het zwembad. Ik had een hele fijne en goede zwangerschap. Natuurlijk waren er wel wat kwaaltjes, maar die ben ik alweer bijna vergeten. Ik kon tot het einde van de zwangerschap lekker bewegen en voelde me gewoon goed. Daarna kwam die bevalling die zwaar en pittig, maar niet onoverkomelijk was. Vol goede moed begon ik daarom na de kraamweek eerst aan oefeningen voor m’n bekkenbodemspieren. Want ja, je wilt natuurlijk niet dat je bij het eerste het beste sprintje alles laat lopen. Zo in gewikkeld zijn die oefeningen niet, dus dit ging me gemakkelijk af en kon ik goed volhouden.

Vanaf het nieuwe jaar wilde ik oefeningen van Mom in Balance oppakken om m’n lichaam weer wat sterker te maken. Als je even zoekt op de site van oudersvoornu.nl dan vind je een compleet herstelprogramma van tien weken voor na de bevalling. Ideaal! Drie a vier keer per week maximaal vijftien minuten thuis wat oefeningen doen. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou, moeilijk is het niet, maar met een baby die echt geen rekening houdt met jouw sportschema, is het soms wel lastig in te plannen. Maar dan kun je toch als de baby slaapt je oefeningen doen? Ja, zeker! Moet je baby alleen wel overdag willen slapen zonder zich in jouw armen te begeven. En ’s avonds dan? Kan ook, maar meestal wist ik me nog net naar bed te slepen voor wat hoognodige slaap, laat staan dat ik in staat was tot verdere beweging. Rust is ook training werd een favoriete quote 😉

Oké, loslaten en aanpassen is de key voor nieuwbakken ouders, dus ik besloot het schema iets los te laten en te doen wat ik kon. Verder trok ik, als het weer het toeliet, er zo vaak mogelijk met Liv en de wandelwagen op uit. Heerlijk! Langzaamaan kwam er wat meer ritme en regelmaat in het leven van Liv en daarmee in mijn leven en had ik steeds vaker de energie om de oefeningen te doen. Of misschien kreeg ik juist van die oefeningen weer energie. Hoe dan ook, het ging steeds meer de goede kant op!

Tegen het einde van die tien weken merkte ik echter dat ik me nog steeds vaak stram en stijf voelde. Ik weet dat je negen maanden op en negen maanden af moet rekenen, maar om me nou af en toe echt een bejaarde in m’n eigen lichaam te voelen… Daarom trok ik bij mijn fysio aan de bel. Met gezond verstand kom ik zelf ook wel een eind, maar toch vind ik de blik en begeleiding van een professional heel waardevol. Met haar besprak ik waar ik stond en waar ik naar toe wilde. En ik had natuurlijk een brandende vraag, mag ik alweer voorzichtig hardlopen? Ja, dat mocht!

En zo kom ik op dat grasveldje terecht, waar ik weer de eerste hardloop meters maakte. Zo fijn! Samen met de oefeningen die ik van de fysio voorgeschreven krijg, hoop ik op een gegeven moment weer lekker te kunnen hardlopen. Wanneer dat zal zijn? Ik kijk maar niet te veel vooruit. Want als ik één ding heb geleerd van het hebben van een kind, is dat het toch nooit loopt zoals je in gedachte hebt 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *