Uit school (geklapt)

Uit school (geklapt)

Het is dinsdagochtend en kijkuurtje in groep 3. Een moeder spreekt me aan terwijl de kinderen en hun ouders rustig samen aan het werk zijn (juf trots) ‘Ik vind t toch zo fijn om in de klas te mogen kijken, hij vertelt thuis niets van wat hij doet op school!’ Ik knik en leg uit dat dit soort kijkuurtjes precies daarom in het leven geroepen zijn. Evenals ons ‘huiswerk’ in groep3. Huiswerk in groep 3?? Ja, in de zin van werk dat je thuis kunt/mag maken om  papa of mama te laten zien waar we in de klas mee bezig zijn. Niets moet en als ouder krijg je zo wel een beeld van wat de leerstof is op dit moment.

Want inderdaad… veel kinderen vertellen weinig of niets als ze uit school komen. ‘Wat vraag je dan?’ Vraag ik aan de moeder in mijn klas. ‘Nou, gewoon hoe het was en wat hij allemaal gedaan heeft die dag’; is het antwoord. En juist daar, daar wringt zich de schoen. Wat verwacht je van je kind? Het liefst zou ook ik, een compleet dagverslag willen horen. Want hee, ik wacht met mijn kopje thee en een chocobolletje op je, denk door de dag vaak aan je, over hoe je je voelt, wat je aan het doen bent, of je het naar je zin hebt.. ik ben immers je moeder, ik wil er eigenlijk graag zelf bij zijn. Kan dat niet? Dan graag een chronologische vertelling over je dag! Logisch toch? Heel logisch! Maar ook heel logisch dat een kind juist daar niet op zit te wachten! Heel de dag vanalles beleefd, geleerd, gedaan.. iets wat voor hem/ haar heel normaal is en waar een kind ook niet zodanig bij stil staat.

Maar ook gewoon nog te jong voor is om een chronologisch verslag can de dag te kunnen geven. Ze komen vaak moe uit school of van de bso en willen dan thuis gewoon wat spelen of knuffelen.

Maar o wat zou het fijn zijn als we antwoord konden krijgen op die brandende, maar laten we eerlijk zijn, zeer abstracte vraag. Als geruststelling voor onszelf uiteraard: ze vindt het fijn op school, hij doet goed zijn best etc. Nee, helaas.. zo werkt dat niet. Bovendien uiten kinderen zich eerder door gedrag dan door vertellen. Ineens opstandiger zijn, veel willen knuffelen of heerlijk in diverse  rollen spelend in de  achtertuin.

Maar praten over school is uiteraard wel heel belangrijk, dat stukje delen, de leuke en de minder fijne dingen. Dit zorgt ervoor dat jullie werelden (thuis-school-werk) verbonden worden, heel belangrijk voor de band, het samen voelen in het gezin. Dan toch vragen stellen? Ja! Maar dan wel de juiste! Vragen die prikkelen, grappig zijn, je kinderen uitdagen, ze aan het denken zet…

(Tip: zet deze vragen op kleine kaartjes, laat de kinderen een mooi potje versieren waarin je de kaartjes doet zodat je daaruit de vragen kunt trekken)

  1. Heeft iemand iets liefs: leuks voor jou gedaan vandaag?
  2. Heb je iemand gezien die in zijn/haar neus zat te peuteren?
  3. Stel je voor: buitenaardse wezens kwamen een kind ontvoeren. Wie zouden ze mogen meenemen?
  4. Voelde jij je trots vandaag
  5. Als jij morgen de baas mocht zijn van de school, wat zou jij dan willen doen?
  6. Welke plek op school was vandaag het fijnste?
  7. Welk woord heeft juf/ meester vandaag het vaakst gezegd?
  8. Waarover moest je vandaag keihard lachen?
  9. Welke schoolregel vond  je vandaag lastig om te volgen?
  10. Wie zou jij morgen een zoentje/ tekening willen geven?

Hoe ineens de gesprekken veel leuker werden, en ja echte gesprekken werden in plaats van alleen ‘ja, leuk!’ En heus niet de eerste keer hoor! Nee, de eerste keer word je vast gek aangekeken alsof jij zelf het buitenaards wezen bent. Maar zet door! Neem de tijd, leg alles aan de kant, geef echte aandacht, stel niet meer dan twee vragen en wissel de vragen steeds af. Je zult vanzelf merken op welke vragen jouw kind het beste reageert. Laat antwoorden die jij niet verwacht of de minder fijne dingen even bezinken. Kom daar op een ander tijdstip op terug of verwerk in je vragen van de dag erna. Een goede vraag om te stellen is: ‘hoe kan ik jou daarbij helpen?’ Maar verwacht geen direct antwoord. Hoe moeilijk ook bij de minder fijne dingen; erken het gevoel van je kind, knik, glimlach, oordeel niet en laat los om wellicht de dag erna door middel van een andere vraag, er meer over te horen. Verras ze met andere vragen en bovenal: laat je verwachtingen los en geniet van het moment samen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *